Het moment dat Moment op Lola landde was Nul Negen nog maar nét op weg. We schrijven februari; toen bezorgde deze sluwe en slepende slower van de Franse fijnproever Damian Lazarus ons kilo's kippenvel. Nog altijd en dáárom is dit onze numero 50. En wat komt er na Moment? Juste, Moments! Toevallig of niet, maar dat is toch écht de titel van de track op plaatsje 49. Moments dus, van het Russische D-Pulse. Majestueus, deze dikke dubby danser; zoals we slechts een paar poosting nog tot uitdrukking brachten. Hypnotic robotic! The Prodigy is next, óf behoren de credits Yuksek toe? Eigenlijk wel ja, want 't is aan zijn bloedstollende en opruiende riemiks te danken dat Invaders Must Die het tot de 48ste spot heeft geschopt. Verder met noemmertje 47; bezet door de man die al zo lang zijn voetafdruk op de dansvloer achterlaat. Stuart Price peeps! Alias Thin White Duke, alias Paperfaces én alias Zoot Woman. Uit die laatste koker komt Saturation. Check vooral de onweerstaanbaar poppy build-up, zoals alleen de Duke dat kan. We gaan door. 'Hoor de sirenes, zie de zwaailichten, voel de spanning… Dat kan maar één ding betekenen: er is een partybombardement in aantocht!' Dát schreven we begin dit jaar op Lola over Party in my head van Miss Kitten & The Hacker. En die bommen zijn uiteindelijk ingeslagen op noemmertje 46....zinneprikkelende zang als een zalige bonus...
Joepiedepoepie, we zijn op de helft van de Best Of Nul Negen! Jawel, 'tis alweer tijd voor 45. Daar hoort u Windmill's Only a little Boom; in de derde miks om precies te zijn. Ben de eerste en de tweede miks nog niet tegengekomen, maar veel beter dan deze kunnen ze onmogelijk zijn. Fijnbesnaard plaatje dat wordt gekarakteriseerd door gracieuze en elegante electronica; met zinneprikkelende zang als een zalige bonus. Soortgelijke coordinaten vinden we bij de rerub van Jonathan Boulet's A Community Service Announcement, op 44. Sferisch, filmisch, lekker gelaagd en omlijst met hemelse harmonien. We krijgen er pardoes een kerstgevoel van. Plaats 43 is voor Sweet Rosie van Hugg & Pepp, die in collaboratie met de knoppendraaiers van Tocadisco een geweldige vocale houser afleverden. Een echte grower, dus vooral door blijven draaien! Idem dito bij 42, want óók The Chain's Letting Go moet je voor het beste resultaat eerst even op kamertemperatuur laten komen. Wie dat doet, proeft de verleiding van weelderige, geraffineerde bieten. Al met al een skinddipper van het gemeenste soort. En tsja... soort zoekt soort. Dus staat op 41 opnieuw zo'n geniepig geval; alleen dan nóg iets gemener. Of beter: nog iets góórder, zoals we dat in Reunion kringen plegen te zeggen. Oni Ayhun's marathon-track OAR 003-B pakt je pas als je denkt dat het veilig is. En dán? Aiaiai..., no mercy!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten