Deze is alvast voor de sunday: Sing Sang Sung van Air. Een welcome return to form, als ik 't mag zeggen. EINDELIJK klinkt het Franse duo weer een bietje zoals hun debuut, Moon Safari. Balancerend tussen kunst en kitsch, gewapend met een killer-tune en omlijst met retro-electronics. Zoals vroeger. En nu hóóp ik maar dat dit niet toevallig een oldie is; anders kan dit hele exposee dus in enen bij het grof vuil. Zoniet het liedje. Het liedje blijft. Blijft mooi.
Hoewel wij ons doorgaans niet bepaald op songteksten concentreren, maken we in een enkel geval graag een uitzondering; dít geval dus! Maar het betreft hier dan ook wel een stijlbloempje. Poezie van de bovenste plank. Mag ik uw aandacht voor Pussy Got Your Tongue: een puur en teder rijmpje over een poesje en een tongetje. Waarom de dienstdoende vocaliste het nodig vindt om bij zoiets onschuldigs opeens heel zinnelijk te gaan zitten snorren ontgaat mij in het geheel, maar dát zal wel met leeftijd te maken hebben. Enniewees..., literair trapezewerk, peeps! Enlekkerook.
Goed was 'ie he..., die Schnauss-schnabbel in de previous poosting? Voor iedereen die nu heul hard zit te knikken, knikker ik ondergaand nóg zo'n fantastisch bombastisch bommetje naar binnen. Wederom met Ullie aan boord; en wederom bewijst A Shoreline Dream hoe hard ze je haar in de war kunnen blazen. PLAY LOUD!
In onze eigenaardige sekte is er aan Ullie-adepten geen gebrek, meen ik te mogen vaststellen. En dáárom vraag ik zonder aarzeling uw aandacht voor de CacheFlowe-riemiks van NeverChanger. Behalve het collectief A Shoreline Dream vind je onder dit multi-layered monster namelijk ook de handtekening van ons aller Schnaussemaus! Hoor je zo. Zéker als je 'm maximaal volume gunt. Sterker nog, dat is eigenlijk de enige manier om de donder en bliksem van deze majestueuze shoegazer in z'n volle omvang te incasseren. Naar rechts, die knop!
Het zal niemand zijn ontgaan dat binnen het LL-ensemble zich thans een razendinteressante online battle ontspint rond de vraag:'wordt 010 het jaar van LL of SAIL?'Personally ben ik in deze twist geen partij, aangezien ik mijn Fairwell to Polderparadise vorig jaar al heb ondergaan. Met andere woorden: voor mij wordt 't op zeker Sail. En als ik de mailcorrespondentie goed gevolgd heb, scheep ik dan dus in op de MS Aloha om me door Candy Andy in de watjes te laten leggen. Daar zie ik nú al naar uit!
Friday dus. Dat is (niet) toevallig óók de titel van ondergaande offering van Dungen. Dungen? Si, Dungen! Het belletje dat bij een enkeling mogelijk begint te rinkelen, voert ver terug; naar de days van de LLREUNION-blogspot zelfs! Tóen schreeuwden we al over de daken dat Dungen een foeking fantastische sound voortbrengt. Alsof Hendrix helemaal niet kassie wijle is!
Le weekend has arrived! Altijd fijn. En om dat eens lekker te gaan celebraten, dumpen we down below een allervrolijkste riemiks van de 80's-cracker Hey You (the Rock Steady Crew) op CTC. Make a break, make a move.
Ze stónden op LL! Nee, niet Scissors en Smook. Naja, zij óók natuurlijk, maar we doelen hier op die andere boys; die boys van noize. En dáár stonden onze boys dan weer niet! Die lagen toen al in hun mandjes. Uhm, die ándere boys dus he..., niet deze; neen, déze stonden er wel! Duidelijk? Ja? Ja!
Hun Hide & Seak (flashback) is onbetwist zo'n song die thuishoort in de hors categorie van Republica Populi. Een sprookje op muziek gezet, zeg maar. CLASSIC. Dát niveau wordt hier niet gehaald, maar het is zondermeer zonde als u om die reden aan deze dromerige beauty voorbij zou gaan.
In tegenstelling tot nogal wat andere Reunisten ben ik bepaald geen Muse-connaisseur te noemen. Niet uit animositeit overigens, want ik bevind me absolutemente in het pro-kamp. Hou ze alleen niet zo bij, that's all. Of ondergaande track nieuw spul danwel yesterday's dinner is, weet ik dusnie. Doeturooknietoe. United States Of Eurasia blaast me werkelijk fináááááál uit m'n panty. Poei... Queen in exclesis deo; én in de gloria!
Wááááág het te betwijfelen of een doordeweekse woensdag nou echt het uitgelezen platform is om een confettikanon als dit hier af te steken, maar om nou tot le weekend te wachten... Nope. Daarvoor is deze mikzzzz van Visitor's Los Feeling eenvoudigweg te fijn. Hij is dik, hij is vet, hij is cheesy en hij is vooral vreselijk aanstekelijk. Next Reunion-stuff als je 't mij vraagt. Uhhmmmm..., vroeg iemand iets?
...I told you so. En dan tóch doen! U heeft vermoedelijke keine blasse ahnung waar dit allemaal naar toe moet, maar dat leg ik uit. Het heeft te maken met die andere trouvaille van LL09: Fever Ray. Hun polderact had hallucinatoire effecten, als we Smook en Scissors mogen geloven. En dat hádden we kunnen verwachten, want de toegewijde follower van Lola wist zich de diverse poostings over Fever Ray natuurlijk nog goéd te herinneren; en vermoedelijk óók dat de helft van die features door de web-commando's resoluut werd kalt gestellt. Dit duo down below is dus voor de Vlugge Freddy's onder ons. Geloof me, het is de haast waard!
Regulars weten dat Yuksek bij ons al vele jaren on speed dial staat; en dan met name in zijn rol als riemikser. Want waar hij met z'n knoppendraaierskunsten zo langzaam maar zeker wel toe is aan world domination, hebben 's mans eigen producties tot op heden nauwelijks aanleiding gegeven tot een échte, bovengemiddelde, staat van opwinding (met Little Dirty Trip als spreekwoordelijke uitzondering, al was dat meer toe te schrijven aan de rerub van Vicarious Bliss). Enniewees, er komt nu verandering in, dankzij ondergaande So far away from the se: een heuse aanrader. Fun, feelgood, vibes! Eigenlijk een partypolonaise, om heerlijk bij in te haken. Alááááf.
Tot slot van dit bewogen en voor een aantal onder ons zéker ook slopende LL-weekeinde, schakelen we wijselijk maar een paar tandjes terug. Even geen gehak en gezaag meer. 'Tis tijd voor een moezikale koes op het voorhoofd, om in jargon te blijven. En die wordt hier gegeven door Peter Visti, wiens weldadig ruisende Late Nite Balearic Monster dienst doet als een sonische massage; als een voetenbad voor je oren (huhhh!?). Of misschien nóg beter: als een duizelingwekkende verdoving. Ja, dát is het! Comfortably numb. Smook, Scissors..., komtie, jullie hebben 't verdiend.
Als ik goed ben ingelicht - en dat bén ik - was Vitalic één van de verrassingen van de afgelopen LL. Meen me zelfs een SMS van Smook te herinneren, in de trant van: Vitalic beats 2 Many DJ's. En zeg nou zelf, da's nieniks (OK..., 'da's nieniks'). Nou willen we dat best geloven, maar een bietje bewijs kan nooit kwaad. Daarom down below twee bermbommen van Vitalic. Bruut boys & grrrrls... BRUUT!
Zo, die is eindelijk klaar met geld tellen. Een andere reden voor het lange verzuim van Stuart Price kan ik namelijk niet bedenken. Maar het is 'm gegund hoor. Als mevrouw Madonna je persoonlijk tot haar moezikale geweten benoemt - als producer en bandleider - dan moet je dat uitbuiten (lees: cashen). Bovendien hebben z'n diepe zakken geen nadelige artistieke effecten veroorzaakt. Dat concluderen wij naar aanleiding van de hieronder aangeboden nieuwe single van Zoot Woman; één van Stu's talrijke moezikale projecten.
Ziezo, was ik er tóch een bietje bij, gisteren op LL. Zat weliswaar behaaglijk op m'n schapenvelletje te mikson, maar Scissors en Smook zorgden ervoor dat ik desondanks de vibes voelde. Met uitermate aanstekelijke messages en strategisch geplaatste belletjes sleepten ze me mee door de nacht. En leuk dat 't was! Het inspireerde me tot het werkstuk down below.
Oe-a-oe-a! Wij floaten vrolijk mee op de golfslag van het polderbad, alwaar ons dappere duo me inmiddels in alle opzichten op sleeptouw heeft genomen. Zij stuiteren thans op Speedy J, geloof ik. En ik doe hetzelfde, maar dán op deze slapende reus van X-Press 2; een plaat die óók in Reunion-kringen wel eens zou mogen slash moeten doorbreken. Maar eerst hier. Én nu. Go LLO!
Nét uit de oven, de nieuwe Campingmiks Nylon Nights. En voor wie wil weten in welke hoek 'ie het zoeken moet, verwijzen wij gaarne naar de pay off Soothing & stinging synthetics. Met andere woorden, dit is een miks die uitdeelt én heelt; eentje die teast én pleast. Een electronisch geladen sensatie, met werk van ondermeer Motorcycle, Boratto, Beck, Mew, The Who, M83 en Yuksek. Wellicht een aardig substituut voor de thuisblijvers; of natuurlijk een feelgood-verlenging voor de thuiskómers. Kan ook!
OK-OK, 't kriebelt best wel een bietske; die mobiele berichtgeving uit de Polder. Zo lees ik net dat Smokio z'n eerste siggies heeft aangeschaft. En ik denk zomaar te weten waarom... Mmmmmmmm, bon, laten we op afstand dan maar lekker meedoen. Met ondergaande bewerking van Sigor Ros' Illgresi bijvoorbeeld: een juweel van een riemiks, waar akoestisch snarenwerk verkering vraagt (én krijgt) met zoemende synths en botsende bieten. So happy together.
