TERUGKIJKEN MET CAMPING
Bon, tot slot is hier het Cut the Camping-jaaroverzicht; zoals altijd uiterst onbetrouwbaar, onvolledig, ondemocratisch en vooral erg onbelangrijk.Komtie...
PERSOONLIJK
Nul Negen gaat niet de geschiedenis is als mijn beste of leukste jaar ever. En ook niet het op-één-na-leukste. Top Tien? Nopie. Vrees dat deze jaargang ergens in het rechterrijtje eindigt. Geen ramp hoor, soms fiets je een jaartje met wind tegen. Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen. En als de wind niet draait, moet ik maar wat harder trappen.
LL
Nul Negen was het eerste jaar van mijn LL-loze leven. En dat beviel eerlijk gezegd prima. Toegegeven, ik voelde tijdens de paradijs-driedaagse in augustus wél wat kriebelen, maar tegelijkertijd voelde ik óók de bevestiging dat mijn zelfverkozen polderpensioen een juiste beslissing is geweest. En bovendien heb ik dankzij de SMS'jes van Smook en Scissor één avond slash nacht toch nog een beetje meegedaan. LL per mobiel, een hele aardige ervaring.
LLREUNION
Geen LL, LLReunion wel! Twéé zelfs. Eentje Up North en eentje Down & Out In Outghost. Gelukkig maar, want die gatherings mag, kan en wil ik niet missen. Ze waren weer fijn. Ook leuk: we hebben sinds dit jaar party-proof Reunion-boksen tot onze beschikking. En dat niet alleen, we kregen er zélfs een extra DJ bij! Tweem achter de wheels of steel bleek een groot succes. Moet 'ie vaker doen. Speaking of..., hebben we al een tijd en een plaats voor de volgende? Ik zie er nu alweer naar uit; omdat ik jullie dan weer zie. Daar gaat het uiteindelijk om. Lang leve joe dus; en uiteraard óók lang leve de future Reunion Crew, die deze week weer met een ovenverse party animal werd uitgebreid. HOERA!
LLONLINE
Met veel (te veel) gevoel voor dramatiek gooide ik in augustus Lola op slot. Geen tijd, geen zin, behoefte aan andere dingen en meer van zulks. Hahahahahahahaha! Yeah right. Koud een maand later werd Cut the Camping verwekt. Tsja, kon het niet laten. En niet missen vooral. Hobby, therapie en uitlaatklep, verenigd in de combinatie van taal en moezika. Wát nou stoppen? Dóórgaan, ook in Nul Tien; al mag het wel wat minder. Nee, MOET het wel wat minder. Sterker nog, zou zomaar kunnen dat CTC niet meer zo heel lang te gaan heeft. Dan weet u dat alvast. Maar ja, u weet inmiddels ook hoe geloofwaardig dat is...
MOEZIKA
OK, ik snap dat het een bietje raar klinkt, als je net twee Best Of Nul Negen-miksen hebt geproduceerd. Maar toch: wij vonden de moezikale oogst dit jaar nogal mager. Voldoende leuke nummertjes gehoord hoor; soms ook best heel goed. Vernieuwend en verrassend? Nauwelijks. Met name in het door ons zo geliefde smaldeel van de electronische dansmuziek draaide de Xerox-machine overuren. De Justice-formule werd nog maar eens uitgeperst bijvoorbeeld, terwijl die eigenlijk in Nul Acht al aan vervanging toe was. Het gebrek aan nieuwe sounds ging hand in hand met het minimale aantal (interessante) nieuwe namen dat dit jaar doorbrak. En de grote namen zorgden evenmin voor verheffing, aangezien de UWO's, de Chemicals en de Digitalism's van deze wereld dit jaar lekker thuis op de bank bleven.
Positieve uitzonderingen? Boratto en Boys Noize kwamen met solide platen. Dusty Kid deed het goed, net als de knoppendraaiers Falke en Yuksek. En zo waren er in het dance-domein nog wat incidentele upsides. Béter nieuws uit de alternatieve hoek. Daar ontmoetten we namelijk veel sterkere prestaties; zowel van de gevestigde orde (Wilco, Placebo, Muse, BEP, Eg -to name a few) als van de rookies (onder wie Mew, White Lies, Fever Ray en Metric). Daarnaast zette de Amerikaanse indie-scene haar opmars voort. Zondermeer beloftevol! Desalniettemin hoop ik vúrig dat het volgende kalenderjaar vele malen meer opwinding en innovatie in de aanbieding heeft. Kom maar up!
CAMPINGMIKS
Nul Negen was een gewéldig Campingmiks-jaar! Yours truly lakte de omringende moezikale recessie aan zijn gympie en schoof de ene na de andere superset de etalage in (u ziet: Nul Negen was NIET het jaar van de bescheidenheid). We telden dit jaar een kleine zestig (60!) gepooste Campingmiksen. Tsja, wat zullen we er van zeggen? Dat het een even imposant als zorgwekend aantal is? Mmmmm..., laat Camping maar draaien. Vindt 'ie fijn. Enniewees: met inachtneming van het amateur-plafond dat per definitie op mijn breiwerkjes van toepassing is, geef ik u hier de vijf meest geslaagde Campingmiksen van Nul Negen: 1) Oliebollenmiks 2009, 2) So Long Lola, 3) Stone Cold Classics vol. 1, 4) Pimpelpaasmiks en 5) After Out Miks.
Volgend jaar meerrrrrrr!
DE REST
En wat er in Nul Negen nog meer passeerde is niet zo relevant. Het draait op CTC immers allemaal om LL en moezika. Dus in dit jaaroverzicht vermoei ik u verder niet met uitputtende retrospectieven over wereldse (bij)zaken. Laten we ons beperken tot drie dingen: 1) Ajax werd potverdriedoebbeltjes weer geen kampioen, 2) Nederland is officieel het truttigste land op aarde geworden en 3) Alle ballen op Obama!
C'est toutes. HAVE A GOOD ONE!
SAPPERDEFLAP
Nou moet u weten dat die Oliebollenmiks toch al gauw een weekje of drie op de plank lag. Ready to go. Het was alleen wachten tot de kalender toestemming gaf; want zo'n Best-Of-miks moet je natuurlijk niet te vroeg brengen. Luister nauw hoor, zo'n planning. Bijna hogere wiskunde. Hoe dan ook..., waarom moet u dit eigenlijk weten? Nou, hierom. Omdat door de recente Jaarlijstjeskoorts al die fijne plaatjes weer voorbij kwamen en ik dientengevolge ontzettend veel zin kreeg om daarmee op de decks te gaan goochelen. Probleem: dat hád ik dus al gedaaaaaaaaan. Inderdation, de Oliebollenmiks. Oplossing: gewoon nóg een Best Of Nul Negen in de pan mikken!...yep, dit is koele chips!...
Inspiratie genoeg, goeie nummers genoeg, tijd genoeg... Hatsikidee! In één avond (en drie takes) stond 'ie er op: de 2009 Afterflap miks. Ja, flauwe titel. Nee, geen flauwe miks. Weliswaar niet zo'n full on feestraket als het oliebollen-geval, maar daarentegen wél veel gevarieerder. Zachtaardiger ook. En gelaagder. Kortom, deze kun je er goed bij hebben. Morgen al. Bijvoorbeeld als opwarmer voor het vuurwerk, of juist als closer. En voor onze Reunisten in de Jordaan: je kan er óók heul lekker luiers op verschonen. Yep, dit is koele chips!
DJ Camping's 2009 Afterflap miks
BRANDING
Even opletten menson (ja, jij ook Finn), want vlak voor sluitingstijd hebben we toch nog een waanzinnig plaatje opgepikt. Hoewel, plaatje... PLAAT! Verplétterende plaat, nog beter. De afzenders zijn dan ook bepaald geen krullenjongens, want Waves wordt u aangeboden door het gelegenheidstweespan Erol Alkan en Boys Noize. Of is het dan een driespan; omdat BN met z'n tweetjes zijn? Naja..., dat zoeken we op. Jetzt de moezika! Waves maakt waar wat je op basis van deze imposante samenwerking mag verwachten....een genadeloos gemene opbouw...
En dús krijgen we een doebbele dosis stuwende en opwindende electro, met een genadeloos gemene opbouw naar een vreselijk fijne finale. Oók fijn is dat het trio (ja, tóch een driespan -opgezocht) tegelijkertijd aantoont dat het is gegroeid; zich heeft ontwikkeld zeg maar. De heerlijk hoekige rave-rock is er nog steeds, maar wordt nu nadrukkelijk gecombineerd met een meer avontuurlijke invulling. Soms zelfs wat weerbarstig, als gevolg waarvan deze track zeker geen allemansvriend is. Maar goed, dat is in ons boek allesbehalve een diskwalificatie. Pffff..., te veel geloel. Gewoon luisteron. LOUD!
Waves - Erol Alkan & Boys Noize
PARTY ANIMAL
Toeval? Heulemaaaaal niet! Die nieuwe pup van Juapo & DQ had z'n arrival al maanden geleden bepaald. Dacht natuurlijk: 'als ik er nou op dezelfde dag als mijn Big Sis uit floep, dan kunnen we voortaan dúbbel hard feesten!' Party animal...GELUK, GELUK, GELUK, GELUK, namens de voltallige CTC-crew. Als kadootje hieronder de superfijne spring-in-het-veld-flipper van I Am Finn. Jazeker, I AM FINN! We hadden het al gezegd: toeval bestaat niet.
I Love You (Van She Tech Remix) - I Am Finn
MET POEDERSUIKER
Laten we die andere traditie er dan ook maar meteen uitwerpen. En dat is uiteraard de jaarlijkse OLIEBOLLENMIKS! Dedicated followers weten wellicht nog dat daar altijd 'iets' mee aan de hand is; iets met timing, om precies te zijn. In 2006 was 'ie nogal te laat, in 2007 veels te vroeg en in 2008 precies op tijd. En nu? Tsja, een beetje er tussenin eigenlijk. Niet te vroeg, niet te laat..., dus daarom heet 'ie gewoon 'de Oliebollenmiks 2009'. Maarrrrrrrrrrrrrr, dat is dan ook het enige gewone aan ondergaand geval. De rest mogen we gerust speciaal noemen. Het betreft hier namelijk een meer dan spetterende eindejaarsmiks. EEN AFSCHUWELIJK HARDE KNALLER! Hoeft u ook geen meer vuurwerk te kopen, want daar zorgen deze zestien zinderende toppers uit de 9009 al voor. ...een non stop party rush...
Op één na is de voltallige top tien uit de BONN van de partij; aangevuld met een aantal andere krakers uit de voorhoede. Oh ja, en er is één vreemde eend in de bijt. Da's Guy J's Agent Blue. Toen deze Campingmiks in productie was, verkeerden we nog in de veronderstelling dat die plaat uit Nul Negen stamde. Ten onrechte, bleek later. Maar maakt dat 'm dan een dissonant? Integendeel, zo'n machtige houser draagt alleen maar bij aan de imponerende hoeveelheid feestvreugde die de Oliebollenmiks te bieden heeft. Echt, dit is een non stop party rush! Tachtig minuten totáál uit je beukenoot; met zo hier en daar een enkel strategisch geplaatst rustpuntje. Zal u nodig hebben overmorgen, want ja, dan drááit u dit ding. En LOUD een beetje!
DJ Camping's Oliebollenmiks 2009
9009 (10-01)
Ennnnnnn..., STOP DE TIJD! Ruim vóór het verstrijken van de deadline presenteren we u de finale van de 9009. De BIG TEN: stuk voor stuk onmisbare moezikale meesterwerken. Na de nummers 90 t/m 81, 80 t/m 71, 70 t/m 61, 60 t/m 51, 50 t/m 41, 40 t/m 31, 30 t/m 21 en 20 t/m 11 komt de countdown daarmee tot een einde. Gelukkig kunnen we over twee dagen alweer aan de BONT (Best Of Nul Tien) gaan denken. Maar éérst nog even het laatste blokje van de BONN. Hier zijn ze: de beste tien!
10. SORT OF REVOLUTION (THE CINEMATIC ORCHESTRA REMIX) - FINK
WAARSCHUWING: zorg dat je vóór beluistering van deze plaat de Kleenex klaar zet (en laat het een familieverpakking zijn). Fink's Sort Of Revolution schiet namelijk grote gaten in uw emotionele stuwdam. Wat een huiveringwekkend fraaie moezika is dit... Teer, trillend, tragiek. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de bemoeienis van The Cinematic Orchestra; het collectief dat ons met To build a home (zesde plaats in de Best Of Nul Zeven) al duidelijk maakte dat ze op het gebied van indringende toorts-songs bepaald geen bijles meer behoeven. Een must hear!
09. HEAVY CROSS (FRED FALKE REMIX) - THE GOSSIP
Who you're gonna call? FRED FALKE! Dát is al enige jaren het credo voor cross over-acts die er op eigen kracht niet helemaal uitkomen; zoals The Gossip dat dit jaar overkwam. De Amerikaanse trash-glamour-pop-rock-brigade (drie keer woordwaarde!) kráákte in Nul Negen onder de druk om Standing in the way of control - hun monsterhit uit 2006 - van een waardige opvolger te voorzien. Een nauwelijk te dragen last, getuige de lauwe ontvangst van de op zich niet eens zo beroerde nieuwe single Heavy Cross. En dus wisten ze wie ze moesten bellen. Juste... Fredje F to the rescue. En hoe! Dankzij de trucendoos van de Franse dance-dokter veranderde Heavy Cross van een twijfelgevalletje in een overrompelende club-hit. Vintage handen-in-de-lucht-materiaal en uiteraard VOLVET geproduceerd, zoals alleen Falke dat kan.
08. SINGLE LADIES (JAPANESE POPSTARS REMIX) - BEYONCEE
We waren er vanaf de eerste poosting, begin dit jaar, eigenlijk meteen al van overtuigd. 'Het is een ECHTE', schreven we dan ook, om te vervolgen met: '...een puntgaaf exemplaar. Alle knoppen zitten er op, kanniemissen. Dus daar komt 'ie. Laaidies & gents, ik geef u een authentieke, extreem effectieve, climaxkolkende en allesverwoestende Future Reunion Classic!' En de rest is geschiedenis. Want u weet allemaal dat deze rerub van Single Ladies de belofte volledig heeft ingelost. Remember Up North? Maar ook onze rendez voustjes daarna? Ik bedoel maar. Daarom BIG UP voor de Japanese Popstars, die met hun tweede notering in de BONN (én hun succes in de BONA) nog eens bevestigen dat ze inmiddels tot de top predators van de dance-jungle behoren.
07. THIS RHYTHM (FRED FALKE REMIX) - FILTHY DUKES
Fred Falke revisited! Want ja, daar is 'ie dus alwéér; met zijn tweede spot in de Top 10. En dan mogen we ons best afvragen of we niet te snel hadden geoordeeld toen we onlangs Yuksek tot koning der knoppendraaiers kroonden. Uhmmmm..., ja en nee. Of laten we het zo zeggen, in het land van Riemiks regeerden dit jaar twéé koningen: Yuksek de Woeste én Fred de Vette (vrij naar 's mans trademark production skills). Maar dat allemaal terzijde. Belangrijker is de likkebaardend lekkere rerub die Falke voor de Filthy Dukes verzorgde. Preciés op het snijvlak van pop en club. Het ding heeft swing, is brutaal, klinkt drrrrrrty en lijkt geschápen voor Alpha-tent-community singing. Dansen doet 'ie ook; en dát vanzelfsprekend dankzij de King.
06. HELP, I'M ALIVE - METRIC
Wat een vreselijke vergissing begingen we bij de introductie van Metric's Help, I'm Alive. In het begeleidend schrijven loofden we namelijk vooral de tekstuele trouvaille van deze track. Maar moezikaal? Mmmmmm... Moezikaal vonden we het tamelijk mediocer. 'Geen eeuwigheidwaarde, maar gewoon goed. Verder niks', stond er letterlijk. Fout, fout, fout! Want wat bleek? Help, I'm Alive groeide uit tot één van onze meest geliefde liedjes van de afgelopen twaalf maanden; en één van de meest gedraaide tracks bovendien, getuige de Top 25 die iTunes automatisch bijhoudt. Kortom, deze zesde stek is de verdiende rehabilitatie voor Metric's instant aaibare singalongsong. BIG TIPSKI voor hen die een rondborstige rocker (met een gulle dosis powerpop) op waarde weten te schatten; ook al is het met terugwerkende kracht...
05. NEMUR (WALLS OF GUITARS) - DUSTY KID
Met de magistrale techno-starfighter Constant Rising scoorde Dusty Kid vorig jaar nog zilver in de 8008. Geen toevalstreffer, weten we nu; want met het even mooie als misleidende Nemur nestelt 'ie zich hier opnieuw in de voorhoede. Laten we met de misleiding beginnen. De tussen haakjes geplaatste subtitel (Walls of guitars) moet namelijk niet te letterlijk genomen worden. Of nou ja... Op zich wel, alleen gaat het in dit geval om een muurtje van akoestische gitaren, in plaats van de door vele veronderstelde electronische variant. En dat brengt ons meteen bij het mooie. Want Dusty doet HEULE MOOIE dingen met die gestapelde snaren. Sterker nog, deze ruisende en rinkelende dance-ballad riekt naar een alleskunner. Give it op for the kid!
04a. MYSTERY - LAKE HEARTBEAT + 04b. (WHAT KIND OF BREEZE DO YOU BLOW? REMIX)
'Almost better than the riemiks' kopten we boven de poosting van Lake Heartbeat's Mystery. En die riemiks (van What Kind Of Breeze Do You Blow?) debuteerde al op Lola. Toen voorspelden we overigens al dat Mystery voor de voorhoede van de BONN was voorbestemd. Zoveel charme, zoveel poptastische impact plús een perfecte balans tussen commercie en credibility. Een regenboog voor je oren. Sprankelend en fonkelend. Si..., hier worden we nou heul warm van. En omdat we eenvoudigweg niet konden kiezen, noteren we op numero vier zowel de oorspronkelijke versie als de rerub. Dát noemen we nou een win/win-situatie, ofniedan!?
03. WEIRD FRIENDLESS KID - EG
Weird Friendless Kid is Eg's vierde entry in de Best Of Nul Negen. En dat betekent dat we het verloren-zoon-verhaal (én de getuigenis van onze eeuwigedurende devotie) nu wel kunnen overslaan. Direct door naar de plaat dus; een breekbare beauty zoals je ze tegenwoordig nog slechts zelden aantreft. Met dit moezikale miniatuurtje sleurt Eg de luisteraar mee in een aangrijpend gevalletje groepsdynamiek. Eentje die iedereen kent: namelijk, de spanning tussen de zonderling en 'de rest'. Het aantrekken en het afstoten ook. Onbegrip versus onmacht. Klínkt allemaal erg ingewikkeld, maar wie Weird Friendless Kid beluistert snapt precies wat we bedoelen. Hartverscheurend, in álle opzichten.
02. INTRODUCING PALACE PLAYERS - MEW
Afgaand op de struikelende start zou je er nog geen cent voor geven. Hort, stoot, hink, stap, knars, knor... Alsof de leden van Mew zijn vergeten welk tempo ze ook alweer zouden inzetten. Vijfenvijftig seconden duurt die verwarring en dan... Dán gebeurt het. Dan spuwen je speakers spontaan boterbloemen uit; dan slaat je humeur een seizoen over, rechtstreeks richting de lente. Opééns weet je weer hoe geluk klinkt. WONDERSCHOON, wat Mew hier presteert. Introducing Palace Players menson..., een extraordinaire indie-rocker, doordrenkt met fantasie en finesse. Tegendraadse vocalen, uitwaaierende gitaren en immer wendende melodielijnen. Ik zal 'm blijven pluggen; net zolang tot dit de number-one-verzoekplaat van álle Reunisten is.
01. I GOTTA FEELIN' - BLACK EYED PEAS
Er waren mooiere platen in Nul Negen. En ook inventiever, spannender, intelligenter of avontuurlijker. De reden dat we I Gotta Feelin' desondanks (en met vólle overtuiging) tot beste van het jaar hebben verkozen, is eigenlijk terug te voeren op dat ene zinnetje:
10. SORT OF REVOLUTION (THE CINEMATIC ORCHESTRA REMIX) - FINK
WAARSCHUWING: zorg dat je vóór beluistering van deze plaat de Kleenex klaar zet (en laat het een familieverpakking zijn). Fink's Sort Of Revolution schiet namelijk grote gaten in uw emotionele stuwdam. Wat een huiveringwekkend fraaie moezika is dit... Teer, trillend, tragiek. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de bemoeienis van The Cinematic Orchestra; het collectief dat ons met To build a home (zesde plaats in de Best Of Nul Zeven) al duidelijk maakte dat ze op het gebied van indringende toorts-songs bepaald geen bijles meer behoeven. Een must hear!
09. HEAVY CROSS (FRED FALKE REMIX) - THE GOSSIP
Who you're gonna call? FRED FALKE! Dát is al enige jaren het credo voor cross over-acts die er op eigen kracht niet helemaal uitkomen; zoals The Gossip dat dit jaar overkwam. De Amerikaanse trash-glamour-pop-rock-brigade (drie keer woordwaarde!) kráákte in Nul Negen onder de druk om Standing in the way of control - hun monsterhit uit 2006 - van een waardige opvolger te voorzien. Een nauwelijk te dragen last, getuige de lauwe ontvangst van de op zich niet eens zo beroerde nieuwe single Heavy Cross. En dus wisten ze wie ze moesten bellen. Juste... Fredje F to the rescue. En hoe! Dankzij de trucendoos van de Franse dance-dokter veranderde Heavy Cross van een twijfelgevalletje in een overrompelende club-hit. Vintage handen-in-de-lucht-materiaal en uiteraard VOLVET geproduceerd, zoals alleen Falke dat kan.
08. SINGLE LADIES (JAPANESE POPSTARS REMIX) - BEYONCEE
We waren er vanaf de eerste poosting, begin dit jaar, eigenlijk meteen al van overtuigd. 'Het is een ECHTE', schreven we dan ook, om te vervolgen met: '...een puntgaaf exemplaar. Alle knoppen zitten er op, kanniemissen. Dus daar komt 'ie. Laaidies & gents, ik geef u een authentieke, extreem effectieve, climaxkolkende en allesverwoestende Future Reunion Classic!' En de rest is geschiedenis. Want u weet allemaal dat deze rerub van Single Ladies de belofte volledig heeft ingelost. Remember Up North? Maar ook onze rendez voustjes daarna? Ik bedoel maar. Daarom BIG UP voor de Japanese Popstars, die met hun tweede notering in de BONN (én hun succes in de BONA) nog eens bevestigen dat ze inmiddels tot de top predators van de dance-jungle behoren.
07. THIS RHYTHM (FRED FALKE REMIX) - FILTHY DUKES
Fred Falke revisited! Want ja, daar is 'ie dus alwéér; met zijn tweede spot in de Top 10. En dan mogen we ons best afvragen of we niet te snel hadden geoordeeld toen we onlangs Yuksek tot koning der knoppendraaiers kroonden. Uhmmmm..., ja en nee. Of laten we het zo zeggen, in het land van Riemiks regeerden dit jaar twéé koningen: Yuksek de Woeste én Fred de Vette (vrij naar 's mans trademark production skills). Maar dat allemaal terzijde. Belangrijker is de likkebaardend lekkere rerub die Falke voor de Filthy Dukes verzorgde. Preciés op het snijvlak van pop en club. Het ding heeft swing, is brutaal, klinkt drrrrrrty en lijkt geschápen voor Alpha-tent-community singing. Dansen doet 'ie ook; en dát vanzelfsprekend dankzij de King.
06. HELP, I'M ALIVE - METRIC
Wat een vreselijke vergissing begingen we bij de introductie van Metric's Help, I'm Alive. In het begeleidend schrijven loofden we namelijk vooral de tekstuele trouvaille van deze track. Maar moezikaal? Mmmmmm... Moezikaal vonden we het tamelijk mediocer. 'Geen eeuwigheidwaarde, maar gewoon goed. Verder niks', stond er letterlijk. Fout, fout, fout! Want wat bleek? Help, I'm Alive groeide uit tot één van onze meest geliefde liedjes van de afgelopen twaalf maanden; en één van de meest gedraaide tracks bovendien, getuige de Top 25 die iTunes automatisch bijhoudt. Kortom, deze zesde stek is de verdiende rehabilitatie voor Metric's instant aaibare singalongsong. BIG TIPSKI voor hen die een rondborstige rocker (met een gulle dosis powerpop) op waarde weten te schatten; ook al is het met terugwerkende kracht...05. NEMUR (WALLS OF GUITARS) - DUSTY KID
Met de magistrale techno-starfighter Constant Rising scoorde Dusty Kid vorig jaar nog zilver in de 8008. Geen toevalstreffer, weten we nu; want met het even mooie als misleidende Nemur nestelt 'ie zich hier opnieuw in de voorhoede. Laten we met de misleiding beginnen. De tussen haakjes geplaatste subtitel (Walls of guitars) moet namelijk niet te letterlijk genomen worden. Of nou ja... Op zich wel, alleen gaat het in dit geval om een muurtje van akoestische gitaren, in plaats van de door vele veronderstelde electronische variant. En dat brengt ons meteen bij het mooie. Want Dusty doet HEULE MOOIE dingen met die gestapelde snaren. Sterker nog, deze ruisende en rinkelende dance-ballad riekt naar een alleskunner. Give it op for the kid!
04a. MYSTERY - LAKE HEARTBEAT + 04b. (WHAT KIND OF BREEZE DO YOU BLOW? REMIX)
'Almost better than the riemiks' kopten we boven de poosting van Lake Heartbeat's Mystery. En die riemiks (van What Kind Of Breeze Do You Blow?) debuteerde al op Lola. Toen voorspelden we overigens al dat Mystery voor de voorhoede van de BONN was voorbestemd. Zoveel charme, zoveel poptastische impact plús een perfecte balans tussen commercie en credibility. Een regenboog voor je oren. Sprankelend en fonkelend. Si..., hier worden we nou heul warm van. En omdat we eenvoudigweg niet konden kiezen, noteren we op numero vier zowel de oorspronkelijke versie als de rerub. Dát noemen we nou een win/win-situatie, ofniedan!?03. WEIRD FRIENDLESS KID - EG
Weird Friendless Kid is Eg's vierde entry in de Best Of Nul Negen. En dat betekent dat we het verloren-zoon-verhaal (én de getuigenis van onze eeuwigedurende devotie) nu wel kunnen overslaan. Direct door naar de plaat dus; een breekbare beauty zoals je ze tegenwoordig nog slechts zelden aantreft. Met dit moezikale miniatuurtje sleurt Eg de luisteraar mee in een aangrijpend gevalletje groepsdynamiek. Eentje die iedereen kent: namelijk, de spanning tussen de zonderling en 'de rest'. Het aantrekken en het afstoten ook. Onbegrip versus onmacht. Klínkt allemaal erg ingewikkeld, maar wie Weird Friendless Kid beluistert snapt precies wat we bedoelen. Hartverscheurend, in álle opzichten.02. INTRODUCING PALACE PLAYERS - MEW
Afgaand op de struikelende start zou je er nog geen cent voor geven. Hort, stoot, hink, stap, knars, knor... Alsof de leden van Mew zijn vergeten welk tempo ze ook alweer zouden inzetten. Vijfenvijftig seconden duurt die verwarring en dan... Dán gebeurt het. Dan spuwen je speakers spontaan boterbloemen uit; dan slaat je humeur een seizoen over, rechtstreeks richting de lente. Opééns weet je weer hoe geluk klinkt. WONDERSCHOON, wat Mew hier presteert. Introducing Palace Players menson..., een extraordinaire indie-rocker, doordrenkt met fantasie en finesse. Tegendraadse vocalen, uitwaaierende gitaren en immer wendende melodielijnen. Ik zal 'm blijven pluggen; net zolang tot dit de number-one-verzoekplaat van álle Reunisten is.01. I GOTTA FEELIN' - BLACK EYED PEAS
Er waren mooiere platen in Nul Negen. En ook inventiever, spannender, intelligenter of avontuurlijker. De reden dat we I Gotta Feelin' desondanks (en met vólle overtuiging) tot beste van het jaar hebben verkozen, is eigenlijk terug te voeren op dat ene zinnetje:'I gotta feeling, that tonight's gonna be a good night'Ja, in de kern is dat doorslaggevend. Want deze plaat heeft het vermogen om élke keer weer een verwachting te wekken; de verwachting dat tonight inderdáád een good night zal zijn. En dan het allerbelangrijkste: de Black Eyes Peas komen die afspraak na! Onvoorwaardelijk. I Gotta Feelin' is ÉÉN GROOT FEEST. Opwinding. Uplifting. Exciting. Smiling. Naja, voeg al uw -ing's daar maar aan toe; zolang ze maar UP zijn. En als bonus bij elke draaibeurt gratis Reunion-vibes. Ploes een bananonbrede grijns op uw toet. Zó simpel kan popmuziek zijn.
BLOW ON!
Hadden we al gezegd dat What Kind Of Breeze Do You Blow? één van onze lieve... Oh ja. Maar hadden we dan al gezegd dat óók de Memory Tapes ons in Nul Negen een heel apart gevoel van binnen bezorgden. Dat deden ze met Plain Material, de plaat die het tot numero 18 in de 9009 schopte. En wat is nou het leuke? Nou, dat beide acts besloten hun handen op één buik te leggen; met deze riemiks van Bicycle als resultaat. Wederom een bruisend en vooruitstrevend electronisch werkstuk. Wij zijn blij.
Bicycle (What Kind of Breeze Do You Blow E-Mix) - Memory Tapes
Bicycle (What Kind of Breeze Do You Blow E-Mix) - Memory Tapes
BLOW!
Hadden we al gezegd dat What Kind Of Breeze Do You Blow? één van onze lievelingen van de laatste maanden is? Even kiekon.... Uhmmmmm, JA, dat hádden we al. Hier naar aanleiding van hun eigen track Love of Luxury en daar vanwege hun riemiks van Lake Heartbeat's Mystery. Genoeg gezegd dus? Néééééén. Want de liefde groeit gestaag door. Ondergaande WKOBDYB?-bewerking van de Clark-track Future Daniel doet het vuur alleen maar verder oplaaien. Zeer knap, zoals ze hier demonstreren dat er in het dansdomein nog ruimte is voor vernieuwing en verrasing. RECOMMENDED.Future Daniel (What Kind of Breeze Do You Blow Smooth Edit) - Clark
MAAR DAN ANDERS
Het is hier al vaker bejubeld; die onweerstaanbare drang slash drift om in december allerhande Best Of's over ons uit te storten. Want laat het duidelijk zijn, ik ben bepaald niet de enige die met dat virus is besmet. Verre van zelfs. Véle fellow bloggers dumpen dezer dagen duizend en één Jaarlijstjes op het web. De schier onuitputtelijke bron die als gevolg daarvan ontstaat, biedt in de eerste plaats een zeer representatief beeld van de populairste acts van Nul Negen; de usual suspects zeg maar. ...dit MOET je dus écht proeven!...
Gelukkig ontdek je met regelmaat óók 'het onbekende'. Dan hoor je opeens iets anders, iets nieuws... Zoals de offering down below: Glorious Dawn van Carl Sagan and Stephen Hawking, in de Cosmos-riemiks. Wonderlijk geval. Alsof Air en Zero 7 een mellow-variant van hip hop hebben uitgevonden, met The Cinematic Orchestra als ritmesectie en met RJD2 en Blockhead als producers (en dan ondersteboven). True, dat klinkt als weirde chips, maar neem alsjeblieft van ons dat je dit dus écht MOET proeven!
Glorious Dawn (Cosmos Remixed) - Carl Sagan and Stephen Hawking
SKYSCRAPER, I LOVE YOU...
Schnaussemaussen en Emski-adepten even opletten svp. Julian Plenti's Skyscraper vormt een kostbare aanvulling op uw collectie kamerbreed bombast; iets dat je op basis van de tokkelende proloog overigens niet zou verwachten. Julian Plenti start namelijk op zijn tenen, maar naarmate de slechts drie minuten klokkende compositie vordert, wordt zijn tred allengs zwaarder. Op driekwart zwelt Skyscraper aan tot een overweldigende wall of sound, om tegen het einde weer terug te keren naar de lichtvoetige pas waarmee deze magische mars in beweging kwam. Fan-tas-ti-sche spanningsboog; eentje die je wil blijven beleven. Kéér op kéér. Kortom, klassiek gevalletje REPEAT!Skyscraper - Julian Plenti
U!
Met Downpipe is het trio D.Ramirez, Mark Knight en Underworld zonder enige twijfel verantwoordelijk voor de meest sensationele uitsmijter van dit jaar. Nog geen vierentwintig uur na de introductie belandde deze brute vloervuller dan ook pardoes op plaats 15 van de 9009 (over 'binnenkomen' gesproken). Enniewees, om de feestvreugde te verlengen, droppen we down below tévens de dub-miks van Downpipe. En dat is opnieuw een beukertje om U tegen te zeggen. Wat zegt u? Juste...., U!Downpipe (Dub Mix) - D.Ramirez, Mark Knight & Underworld
LET THE SUN SHINE
Voor de derde keer in korte tijd buigen we ons over het thema 'moeilijk miksbare moezika'. Eerst ging dat over de do's en dont's van de Stones, daarna Motown en nu over Soundgarden. Ondergaand hoor je de Chew Fu-versie van Black Hole Sun; óók zo'n plaat die je niet als vanzelfsprekend in een dance-umfeld zou plaatsen. Maarrrrrrrrr..., deze knoppendraaiers flikken het! En ze flikken het BIG TIME. Fijnzinnig is het allemaal niet, effectief daarentegen wél. Poei, dit is party pleasure in de gloria; zoals Chew Fu hier op CTC ook al de King of Leon-killer Use Somebody heul hard onder den S kickte. Hadden we nou al een datoem voor een next LLReunion, of hoe zit dat?
Black Hole Sun (Chew Fu Refix) - Soundgarden
Abonneren op:
Posts (Atom)
