9009 (40-31)

OK, het was slash is een tamelijk krankjorum idee om binnen een maand de negentig beste platen van Nul Negen op een rij te zetten, maar volgens mij gaan we het gewoon redden hoor! Want ici is alweer het volgende tiental. En deze gingen daaraan vooraf: negentig, tachtig, zeventig, zestig en vijftig. Laat ze niet passeren peeps, want naarmate we verder aftellen, worden ze uiteraard beter en beter.De 40ste stek is voor Havin My Baby, dat nog maar kort geleden de shortcut naar CTC wist te vinden. Bietje laat misschien, maar dus mooi wél meteen in de 9009. En dat dankt het enthousiaste ensemble Think About Life aan dit aanstekelijke, opgepompte retro-poppertje. FUN! Net als op 39, waar we onze favo carnavalsact terug vinden: de Basement Jaxx ja! Met het stuiterende Raindrops maakten de Britten een overtuigende comeback. Zó kennen we ze weer! Als uitbaters van electrisch geladen entertainment. Numero 38 is wat we noemen SUPER FRESH, want de Dirty Projectors werden pas deze maand in onze administratie bijgeschreven. In hun bagage troffen we Stillness Is The Move: een fascinerend en fantasierijk plaatje. Drums uit een (antiek) doosje, dubbele dames-vox, een meanderende melodie... Yep, had zómaar het jonge zusje van Fever Ray kunnen zijn. Dan 37: Papillon van de Editors. Gewoon een ij-zer-ster-ke tune. En opnieuw een bevestiging dat dit collectief inmiddels een Grote Meneer geworden is. Hélemaal bovenenaan de festival-voeselketen. Op 36 iets heel anders. Theme From Palermo Disko Machine van, tsja..., Palermo Disko Machine dus. Denk aan Rafale, maar dan meer disco (en iets minder euforisch). In elk geval ontmoet je óók hier een teasende aanloop naar een heerlijke ontlading. En daarmee krijgt deze Disco Machine de poppen heul snel aan het dansen. Dansje doen?

...heeeeeeeeerlijk, zo'n voorverwarmd zwembad...

Verder met 35, alwaar Wye Oak zich ophoudt. GITAAR-ALERT! Niet zozeer in termen van geweld - dat valt wel mee -, maar met For Prayer hebben we wél weer een echte 'gitaarplaat' in de pocket. Eindelijk weer eens een rocksong met impact; zo-eentje die je je in vervoering brengt. En eentje die binnenkomt. Dit is Bettie, dit is K's Choice, dit is dEUS..., dit is ge-wel-dig. En dit is Boratto, maar die hoort dan weer bij noemmertje 34. No Turning Back is typisch Gui: een Zwitsal-zachte melodielijn, een beloftevolle opbouw en de trade mark Boratto-breakdowns. Eén keer horen, meteen hooked! Dan door naar Placebo, op 33. Wat is het toch een genot als bands gewoon doen waar ze goed in zijn. En dat betekent in dit geval: gedreven en gejaagde wave-rock maken. Battle for the sun levert het bewijs tot welke hoogte dat kan reiken. Rocking music, peeps! PERFECT, absoluut één van de beste Placebo-platen ever. Oi? Issie daar alweer? Wie? Gui! Ja hoor, het ís 'm; op 32, met de John Tejada-riemiks van Take my breath away. Heeeeeeeeerlijk, zo'n voorverwarmd zwembad (mét golfslag). Want zo voelt het namelijk. Een warm bad, een Boratto-bad! Op numero 31 de Coralcola Dawn edit van Capri Sun Caravan; een plaat van het mij geheel onbekende Universal Studios Florida. En onbekend maakt dit keer absoluut niet onbemind; om me maar eens een joekel van een cliché te veroorloven. PERFECTE PLAAT! Weldadig én geweldadig. Rustig én verontrustend. Relaxed én stressed. Een danser én een bankzitter. Listen.