Op 60 vinden we wel een zéér pril plaatje. Volgens mij beweegt 'ie nog, zo vers als 'ie is! Het betreft hier namelijk de pas gisteren gepooste vox-miks van Dennis Ferrer's Hey Hey. Alle credits voor Smookster, die deze diepe en broeierige house-sensatie ontdekte. Verderrrrrrr. Grizzly Bear beklemtoonde dit jaar nog maar eens dat de meest spannende & vindingrijke indie-rock tegenwoordig uit de U. S. of A afkomstig is. Met Cheerleader (59) als overtuigend bewijsmateriaal. Een plekkie lager, op noemmertje 58, noteren we de onweerstaanbare eighties-reveille van de Fear Of Tigers-plaat Pippi, in de Diamond Cut-miks. Zó goed gedaan, dat de opwinding van de vroegere klassenavonden als vanzelf weer door je aderen spuit. Door naar 57: de Skinny Friedman DJ Edit van Bon Iver's Bloodbank. Juste, da's de zonderling met die baard, uit die blokhut. Onmiksbaar, dacht iedereen. Dácht... Want iedereen weet nu beter. Sidderend mooie moezika! En we blijven rerubs strooien. Ook Boris moest er namelijk aan geloven. Op 56 hoort u hoe hun Buzz In dankzij de bewerking van Optimo uitgroeit tot een levenslustige flipperkast, vól uitdagende electronica....hemels en onheilspellend ineen...
Next up is onze landgenoot Pitto, die na de veertiende plaats (Sexvibe) in de Best Of Nul Acht nu opnieuw het Jaarlijst-territorium betreedt. Ok, op een aanzienlijk lagere spot misschien, maar dat diskwalificeert geenszins de repeterende kniekriebelaar van Feelin', die hem toch maar mooi tot numero 55 heeft gebracht. Op 54 een vertegenwoordiger van een genre dat er - hoe hip ook - slechts zelden in slaagt om voorbij de CTC-ballotage te komen. En dan hebben we 't over Dubstep; de stroming die deze jaargang met name in de UK een vlucht nam. Niet ons kopje thee, met Falty DL's Paradise Lost als de spreekwoordelijke uitzondering die de regel bevestigt. Hemels en onheilspellend ineen. En dat is eveneens van toepassing op plaats 53, Hypermode van A Shoreline Dream. Al betreft het hier een genre waar we dan weer wél raad mee weten. Shoegaze. Van de elite bovendien, want in de aftiteling van deze track lezen we de naam van niemand minder dan Ullie Schnauss! Dan alweer de dérde entry van Eg, die met het tere en lieflijke There is going to be someone nummer 52 bezet. Indringend, zowel tekstueel als moezikaal. En het blokje wordt afgesloten door Feel It All Around van Washed Out. En die song mogen we bepaald veelzijdig noemen, want hij heeft van veel een bietje; varierend van shoegaze tot festival vibe en van space pop tot soft rock. Ja, dat gaat goed samen. Zeer goed zelfs!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten