Nummer 30 is zó goed dat 'ie binnen vierentwintig uur naar de 9009 is gepromoveerd. Want de Pocket 808 Dub van Zoot Woman's Just a friend of mine landde pas nét op CTC (zie previous poosting). En daar leest u ook waarom deze offering zo'n bliksemcarierre doormaakt. Overigens kun je beter gewoon luisteren; en dansen! Verder met Next Stop Chicago, op 29; een sleeping giant, als u het ons vraagt. Deze Rekid-productie heeft LLReunion written all over it! En dan niet vanwege het instant effect. Neen, het gaat hier om de ausdauer; de joy of repetition, zoals we zulks wel eens hebben genoemd. Hij gaat en gaat en gaat. Kortom, een bezwerend en bedwelmend beest, geschápen voor de after hours. Next up is 28: Aufgang's Channel 7, in de edit van John Talabot. Ook al zo'n sluipmoordenaar en ook al gewapend met een repeteergeweer. Attentie voor de fabelachtig subtiele breakdown slash build up. Ergens tussen minuutje 03.26 en 04.00 komt het allemaal samen. Play loud, haal diep adem en ga koppie onder. Op plaats 27 vinden we de tweede 9009-entry van The Field; en dat is de Foals-riemiks van The more that I do. Deze plaat herbergt alle eigenschappen waardoor we The Field op Lola tot onze nieuwe LIEVELING uitriepen. Van de vindingrijke arrangementen en de daverende dynamiek tot aan de ultra-opwindende opbouw en de vele lovely laagjes. It's all there! En ook Few Nolder is toe aan een tweede notering. Op 26 hoor je Top: een enigszins verradelijke plaat omdat je de eerste, pakweg, drie minuten nog niet echt uit je panty geblazen wordt. Maar pas op, daarná gaat het loos. Vreselijk loos. Zeg maar gerust: Rafale-loos!...zo klinkt het, zo voélt het!...
Toeval of niet, maar op 25 staat wederom een act die al een 9009-notering in de pocket heeft. 'Tis Muse, met de Thin White Duke-riemiks van Undisclosed Desires. En de Duke doet hier iets waar vele andere knoppendraaiers vóór hem in faalden: hij maakt Muse dance-proof! Het resultaat is een perfect opgepoetst en opgepompt party-projectiel(met een spetterende climax inbegrepen uiteraard). Fever Ray vinden we terug op 24. Het Zweedse ensemble brak dit jaar definitief door en nestelde zich zodoende tussen de elite van de alternatieve sector. En óók het danssegment heeft hen inmiddels innig omarmd, want in die omgeving blijkt Fever Ray's mystieke moezika buitengewoon goed te gedijen. Tiga's schuimende rerub van Triangle Walks laat horen hoe goed. More Muse op 23. United States of Eurasia was zonder enige twijfel de mooiste van hun nieuwe alboem. Poei..., Queen in exclesis deo. En in de gloria! Een ORKAAAAAAAAAAN van 'n plaat peeps! Het tegenovergestelde gaat op voor stek 22. Analoog aan de beeldspraak van zojuist is dit namelijk te duiden als 'de stilte voor de storm'. Met Song for the Leftovers presenteert A Camp een zaligzachte indie-ballade, doordrenkt met romantiek en melancholie. Tot slot, op 21, White Denim; de band die (na een entry in de Best Of Nul Acht) voor de tweede keer op rij onze Jaarlijst haalt. En terécht. Regina Holds Hands is een wervelende rock-revue, voorzien van een zeer aanstekelijk festivalgevoel. Als je deze maar hard genoeg draait, waan je je in no time op het Polderparadijs. Zo klinkt het, zo voélt het!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten