Kiek..., Gemma! Mooi hoor. Oude liefde roest niet. Nooit.Out of our hands (feat. Robin Guthrie) - Gemma Hayes
Kiek..., Gemma! Mooi hoor. Oude liefde roest niet. Nooit.
Je hebt geinige moezika, je hebt goeie moezika énnnnnn..., je hebt geniale moezika! Zoals dit hier: This is the day van The The. Waarom worden zulke fantastisch fraaie platen tegenwoordig niet meer gemaakt? Aan de andere kant; kán het uberhaupt mooier dan dit? Mmmmmmmmmm..., denk het niet.
En wat maakt u hiervan? Eerst is er het kerkkoortje. Daarna de indringende helium-vocalen, gevolgd door een meeslepende indie-rock-melodie, die gaandeweg wordt opgejaagd door een op hol geslagen strijkorkest. Klinkt als drie keer niks. Op papier. Maar moet je eens luisteron! En duik er 'ns écht in. Ik bedoel, wie Fever Ray weet te waarderen...
Fever Ray-fans zijn hier wel te vinden, toch? En daar scharen we onszelf overigens óók graag onder. Nievoorniks introduceerden we het Zweedse ensemble al ver voor hun doorbraak op LL, al is de bewijslast van die allereerste entrie op Lola helaas ten prooi gevallen aan de webwaakhonden van de platenmijen. Enniewees, attentie-attentie voor ondergaande riemiks van When I grow up. Laat joe niet foppen door de eerste dertig seconden, waar je je in een dubieuze gangster-rap waant. Dat duurt maar even. En daarna... Oioioi, die bassen. DIE BASSEN.
Alwéééér een song over de regen? Het valt lately wel met bakken uit de hemel, hier op CTC. Net drupte het nog en eerder haalden we ook al een nat pak. Dreigt er een depressie dan? Tuurlijknie. Die nederlaag van vanmiddag zijn we alweer kwijt en voor de rest gaat het best OK. Nee, het is slechts een gevalletje toeval dat er down below opnieuw een buitje wordt aangeboden. Je hoort It's Raining Clouds van Blockhead. Remember him? Dat is/was de man die uit ambient, slomodance, hiphopbieten, jazz en blues zulke sinistere en verslavende toverdrank brouwen kan. Zoeperspannond en onweerstaanbaar, GET IT!
Naja, dan maar troost zoeken in mooie moezika. En dat ís dit: The Rain Becomes The Clouds van Emanuel and The Fear. Wie Anathallo's The River op waarde wist te schatten, zal ook dít plaatje ogenblikkelijk in de armen sluiten. Fraai hoorrrrrrrr, deze geraffineerde indie-rock, met in de hoofdrol een magische melodielijn die vrijuit door het liedje mag meanderen; omlijst met onalledaags instrumentarium en tintelende tegenzang. Eigen behoorlijk briljant.
Wat-een-buk-wed-strijd. Djiezzzzzzzzzz, kún je een keer meekomen in de competitie, laat je je wegzetten door een zooitje halve Duutsers! Pfffffff... DRAMA. We moeten in de winterstop nog maar wat halen. Of met andere woorden: we could use somedy. Toegegeven, vreselijk flauw bruggetje naar de deun down below, maar ja, so be it...
REPOOST-A-GO-GO. En de oplettende lezer weet dan hoe laat het is. Nee, pardon, niewaar! De oplettende lezer weet dan namelijk dat het NIET te laat is. Niet dus. Waarom niet? Omdat dit soort herhalingen juist als herkansing bedoeld zijn; omdat wij wérkelijk menen dat die bewuste plaatjes staying power hebben. En omdat we vinden dat jij en je Poddy er recht op hebben. Dat alles is de reden voor de tweede entrie van Keri Hilson's Turnin' Me On, met MSTRKRFT in de cockpit. Het debuut van deze ronkende rave-ravage hoorde je op Lola en nu hoor je 'm dus nóg een keer. Koele tjoen..., BIG & BOLD. Pak die re-poost peeps!
We hébben iets met Yuksek. Hij maakte zijn entree op Campingdisco, in één van de eerste poostings: Little Dirty Trick. Dat debuut werd groeide alras uit tot een kolossaal aantal entries. Zoals ook het geval was op Lola. En hier op CTC gaat 'ie alweer naar numero drie. Oui, drie! Want hier is Yukkie's beestachtig brute riemiks van de Prodigy-plaat Invaders Must Die. Check die opbouw en hóór hoe de boel op 01 minuut 16 finaal in de fik gaat. De man een is een fenomeen; en zo is het.
Hoho, de klok..., de klok! Attentie-attentie. Het is de hoogste tijd voor een hartstochtelijk, collectief PIEP PIEP LOELA. Smook is jarig. Hij is volgens mij 42, 43 óf 44 geworden. Naja, ver in de veertig in elk geval; en dát met de Mexicaanse griep menson! Enniewees, als moezikaal kadootje ben ik bij Blind Melon's No Rain uitgekomen; omdat het een song is die El Fumaro steevast noemt als het om zijn favo's gaat. En aangezien 'ie verjaart, hebben we behalve het origineel ook een best wel bikkelende miks ingepakt.De titel is al spannend. 'Tell me this night is over'... Ja geweldig, daar zit meteen al een verhaal in. Luister en huiver. Is het een pianoballad, denk je even. Ja doei! Toen knalde het honderd-koppen-tellende koor erin en laait het nummer op tot een groots en meeslepend pop-opus! BRILJANT! In 1 woord... Dit is niet alleen handen in de lucht, dit is ook knieen op de grond. We're not worthy...
