Djiezzzzzzzzzz, krijg ik me daar toch even een joekel Reunion-rebound voor m'n poffer zeg... Zou het komen door deze ontzettend VETTE Barletta-riemiks van BEP's I gotta feeling? Nou, I gotta feeling van wél! Oioioi, van dikker hout zagen ze ze niet, kan ik u vertellen. Draai 'm harder dan je hebben kan. WICKED.
Alweer? Alweer. Hey, 'Camping kan het niet laten' is nievoorniks één van de vaste pay off's van CTC. Joeweetwel, dat ding daar on your right hand side, bij het schaartje. Die heeft eigenlijk betrekking op mijn onuitroeibare blog-verslaving - dat Lola-pensioen sloeg natuurlijk nergens op -, maar kan met hetzelfde gemak worden losgelaten op mijn tamelijk hyperactieve miksdrift. Tsja, 'kan het niet laten', dus. 'Tis een kwestie van stoom afblazen, ontspanning, inspanning, vluchten, thuiskomen, opstijgen, landen en nog meer van zulks. Heb het nodig, I guess...
KORT MAAR KRACHTIG. Pardon my cliché, maar het is wat het is. Want de Data-miks van Back Ted N Ted's Hookie heeft namelijk niet zo veel tijd nodig om een diepe krater in uw oorschelp te slaan. Kaboemski! Dance floor dynamite! Extra attentie voor de larger-than-life-gitaarsolo die in de slotminuut door de bocht komt branden.
Tijdje geleden kwam 'ie op Lola al een keer voorbij, maar ik dénk zomaar dat niemand destijds de moeite heeft genomen om 'm aan z'n Poddy-playlist toe te vertrouwen. En eigenwijs als we zijn: dat is dus WEL de bedoeling. Ten eerste omdat het om Emmie's Don't save us from the flames gaat en ten tweede omdat die keiharde classic hieronder door Boom Bip van eens a-dem-be-ne-mend mooie riemiks wordt voorzien. Zo fabelachtig fantastich, dat je 'm MOET hebbon. Moet, ja!
DJ Camping's Get Comfortable Miks: daar zijn geen subtitles voor nodig. Just look at de pic, listen to de moezika en slip into something COMFARTABLE! Yep, dit is een miksje voor bij het haardvuur; gestrekt op een berenvelletje, belletje rood ernaast..., van dattum. Relax to de max menson, hoewel u daarbij nadrukkelijk niét op een Sky Radio-riedel moet rekenen. Non-non, dit is relax Reunion style. En dat betekent dat er hier behalve veel zalige en zoete swayers óók een aantal onalledaagse relax-tracks wordt uitgeschonken. En zo hier en daar komt er zelfs een gespierd plaatje voorbij zeilen.
En we trippeltrappelen vrolijk verder, trippeltrappelt u met ons mee? Want als het goed is, zit u na de ondergaande drietrapsraket (1, 2, 3) inmiddels ongeveer ter hoogte van Jupiter. Dus we zijn lekker onderweg, zeg maar. Niet dat we er al zijn hoor, in dat andere sterrenstelsel, maar met Falty DL's Paradise Lost schiet het wel lekker op! Moooie floater, dit. Geoefende oren horen overigens meteen dat hier het motiefje van Sascha Funke's Mango een geweldige gastrol speelt. En dan weet je dat 't goed zit.
Druggie we want, druggie we get! Dit hier is er eentje uit de hoek waar de allergemeenste skindippers zich plegen op te houden. We kennen ze allemaal; van die langeafstandlopers, die op het eerste gehoor de onschuld zelve lijken, totdat je tegen het einde om je heen kijkt en denkt: 'foek, waar ben ik nou beland!?' Ja, en zie dán de weg naar huis nog maar eens terug te vinden... En pas op, vraag het NIET aan Oni Ayhun. Die stuurt je de andere kant op; dan ben je nóg verder van huis...
Nou, zullen we er dan maar helemaal een druggie dag van maken? Want na de Dorau slash Superpitcher freundshaft in de previous poosting duizelt hier opnieuw een bedwelmende beauty naar benee. Práchtige plaat; subtiel, geraffineerd, maar tegelijkertijd dodelijk effectief. Je hoort Pillow van Few Nolder, de brigade die op CTC al eerder was te genieten (remember Top?) en nu voor de tweede keer bewijst dat we ze echt serieus in de gaten moeten gaan houden.
Especially voor joe suddert down below een extreem aangenaam druggie dansertje in de pan. 'Tis de Superpitcher-rerub van Andrea Dorau's 40 Frauen. Jaja, véértig vrouwen! En dat op de vrijdag...
Ja, je kent 'm; ook al denk je van niet. MANDATE MY ASS! Ooit begonnen als sample in een new beat-plaatje uit de eighties en sindsdien figurerend in vele breiwerkjes van meer en minder bekende knoppendraaiers. En dat leidde uiteraard tot meer en minder geslaagde resultaten. In welke categorie ondergaande outing thuis hoort kan ik meteen wel verklappen: dat is Moeder B! Geslaagd dus. Extréém goed geslaagd zelfs, want dit is een delicatesse voor party people; eentje van het wreedste soort.
Kiek..., Gemma! Mooi hoor. Oude liefde roest niet. Nooit.
Je hebt geinige moezika, je hebt goeie moezika énnnnnn..., je hebt geniale moezika! Zoals dit hier: This is the day van The The. Waarom worden zulke fantastisch fraaie platen tegenwoordig niet meer gemaakt? Aan de andere kant; kán het uberhaupt mooier dan dit? Mmmmmmmmmm..., denk het niet.
En wat maakt u hiervan? Eerst is er het kerkkoortje. Daarna de indringende helium-vocalen, gevolgd door een meeslepende indie-rock-melodie, die gaandeweg wordt opgejaagd door een op hol geslagen strijkorkest. Klinkt als drie keer niks. Op papier. Maar moet je eens luisteron! En duik er 'ns écht in. Ik bedoel, wie Fever Ray weet te waarderen...
Fever Ray-fans zijn hier wel te vinden, toch? En daar scharen we onszelf overigens óók graag onder. Nievoorniks introduceerden we het Zweedse ensemble al ver voor hun doorbraak op LL, al is de bewijslast van die allereerste entrie op Lola helaas ten prooi gevallen aan de webwaakhonden van de platenmijen. Enniewees, attentie-attentie voor ondergaande riemiks van When I grow up. Laat joe niet foppen door de eerste dertig seconden, waar je je in een dubieuze gangster-rap waant. Dat duurt maar even. En daarna... Oioioi, die bassen. DIE BASSEN.
~Herinnert u zich nog dat we het even niet meer over de last Reunion zouden hebben?
Alwéééér een song over de regen? Het valt lately wel met bakken uit de hemel, hier op CTC. Net drupte het nog en eerder haalden we ook al een nat pak. Dreigt er een depressie dan? Tuurlijknie. Die nederlaag van vanmiddag zijn we alweer kwijt en voor de rest gaat het best OK. Nee, het is slechts een gevalletje toeval dat er down below opnieuw een buitje wordt aangeboden. Je hoort It's Raining Clouds van Blockhead. Remember him? Dat is/was de man die uit ambient, slomodance, hiphopbieten, jazz en blues zulke sinistere en verslavende toverdrank brouwen kan. Zoeperspannond en onweerstaanbaar, GET IT!
Naja, dan maar troost zoeken in mooie moezika. En dat ís dit: The Rain Becomes The Clouds van Emanuel and The Fear. Wie Anathallo's The River op waarde wist te schatten, zal ook dít plaatje ogenblikkelijk in de armen sluiten. Fraai hoorrrrrrrr, deze geraffineerde indie-rock, met in de hoofdrol een magische melodielijn die vrijuit door het liedje mag meanderen; omlijst met onalledaags instrumentarium en tintelende tegenzang. Eigen behoorlijk briljant.
Wat-een-buk-wed-strijd. Djiezzzzzzzzzz, kún je een keer meekomen in de competitie, laat je je wegzetten door een zooitje halve Duutsers! Pfffffff... DRAMA. We moeten in de winterstop nog maar wat halen. Of met andere woorden: we could use somedy. Toegegeven, vreselijk flauw bruggetje naar de deun down below, maar ja, so be it...
Over slingers ophangen gesproken... Wat dacht je van deze!? Alle kleuren, alle vormen, alle materialen; en dat confetti-kanon krijg je cadeau. DJ Camping's BITE te BEAT Miks is het ideale excuus om eens een ouderwetse saturday night fever op te lopen. Of om de madness van Down & Out In Outghost nog een keertje door je pan te laten flipperen. De ondertitel luidt: Ass kickin' floor fillers for man eaters and lady killers. En dat zegt denk ik al genoeg. Dus stoelen opzij, luxaflex omlaag, volume omhoog, haar los, riemen vast en gááááááán met die ananas! Eén prettige party toegewenst mi amigoes. PLAY LOUHOUHOUHOUD.
Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen. I know-I know, het is je reinste Toon Hermans-terreur, maar desondanks... Je kunt naar buiten kijkon en denken: 'blah, 't miezert', óf je kijkt naar buiton en denkt: 'mmmmmmm..., Silver Screen Shower Scene!' Nuff said.
REPOOST-A-GO-GO. En de oplettende lezer weet dan hoe laat het is. Nee, pardon, niewaar! De oplettende lezer weet dan namelijk dat het NIET te laat is. Niet dus. Waarom niet? Omdat dit soort herhalingen juist als herkansing bedoeld zijn; omdat wij wérkelijk menen dat die bewuste plaatjes staying power hebben. En omdat we vinden dat jij en je Poddy er recht op hebben. Dat alles is de reden voor de tweede entrie van Keri Hilson's Turnin' Me On, met MSTRKRFT in de cockpit. Het debuut van deze ronkende rave-ravage hoorde je op Lola en nu hoor je 'm dus nóg een keer. Koele tjoen..., BIG & BOLD. Pak die re-poost peeps!
...wát hebben zij gewonnen? Een tosti-ijzer annex haarkruller? Een geheel verzorgde reis naar Wormerveer? Een gratis griep-prik? Of tóch die full body massage van een Zweedse tweeling (M/V)? Nou, we horen het wel, van die keuze. Maar éérst nog efkes de quiz goed beantwoorden. Want dát had joe goed gesnopen: je moet iets raden.
