10. SORT OF REVOLUTION (THE CINEMATIC ORCHESTRA REMIX) - FINK
WAARSCHUWING: zorg dat je vóór beluistering van deze plaat de Kleenex klaar zet (en laat het een familieverpakking zijn). Fink's Sort Of Revolution schiet namelijk grote gaten in uw emotionele stuwdam. Wat een huiveringwekkend fraaie moezika is dit... Teer, trillend, tragiek. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de bemoeienis van The Cinematic Orchestra; het collectief dat ons met To build a home (zesde plaats in de Best Of Nul Zeven) al duidelijk maakte dat ze op het gebied van indringende toorts-songs bepaald geen bijles meer behoeven. Een must hear!
09. HEAVY CROSS (FRED FALKE REMIX) - THE GOSSIP
Who you're gonna call? FRED FALKE! Dát is al enige jaren het credo voor cross over-acts die er op eigen kracht niet helemaal uitkomen; zoals The Gossip dat dit jaar overkwam. De Amerikaanse trash-glamour-pop-rock-brigade (drie keer woordwaarde!) kráákte in Nul Negen onder de druk om Standing in the way of control - hun monsterhit uit 2006 - van een waardige opvolger te voorzien. Een nauwelijk te dragen last, getuige de lauwe ontvangst van de op zich niet eens zo beroerde nieuwe single Heavy Cross. En dus wisten ze wie ze moesten bellen. Juste... Fredje F to the rescue. En hoe! Dankzij de trucendoos van de Franse dance-dokter veranderde Heavy Cross van een twijfelgevalletje in een overrompelende club-hit. Vintage handen-in-de-lucht-materiaal en uiteraard VOLVET geproduceerd, zoals alleen Falke dat kan.
08. SINGLE LADIES (JAPANESE POPSTARS REMIX) - BEYONCEE
We waren er vanaf de eerste poosting, begin dit jaar, eigenlijk meteen al van overtuigd. 'Het is een ECHTE', schreven we dan ook, om te vervolgen met: '...een puntgaaf exemplaar. Alle knoppen zitten er op, kanniemissen. Dus daar komt 'ie. Laaidies & gents, ik geef u een authentieke, extreem effectieve, climaxkolkende en allesverwoestende Future Reunion Classic!' En de rest is geschiedenis. Want u weet allemaal dat deze rerub van Single Ladies de belofte volledig heeft ingelost. Remember Up North? Maar ook onze rendez voustjes daarna? Ik bedoel maar. Daarom BIG UP voor de Japanese Popstars, die met hun tweede notering in de BONN (én hun succes in de BONA) nog eens bevestigen dat ze inmiddels tot de top predators van de dance-jungle behoren.
07. THIS RHYTHM (FRED FALKE REMIX) - FILTHY DUKES
Fred Falke revisited! Want ja, daar is 'ie dus alwéér; met zijn tweede spot in de Top 10. En dan mogen we ons best afvragen of we niet te snel hadden geoordeeld toen we onlangs Yuksek tot koning der knoppendraaiers kroonden. Uhmmmm..., ja en nee. Of laten we het zo zeggen, in het land van Riemiks regeerden dit jaar twéé koningen: Yuksek de Woeste én Fred de Vette (vrij naar 's mans trademark production skills). Maar dat allemaal terzijde. Belangrijker is de likkebaardend lekkere rerub die Falke voor de Filthy Dukes verzorgde. Preciés op het snijvlak van pop en club. Het ding heeft swing, is brutaal, klinkt drrrrrrty en lijkt geschápen voor Alpha-tent-community singing. Dansen doet 'ie ook; en dát vanzelfsprekend dankzij de King.
06. HELP, I'M ALIVE - METRIC
Wat een vreselijke vergissing begingen we bij de introductie van Metric's Help, I'm Alive. In het begeleidend schrijven loofden we namelijk vooral de tekstuele trouvaille van deze track. Maar moezikaal? Mmmmmm... Moezikaal vonden we het tamelijk mediocer. 'Geen eeuwigheidwaarde, maar gewoon goed. Verder niks', stond er letterlijk. Fout, fout, fout! Want wat bleek? Help, I'm Alive groeide uit tot één van onze meest geliefde liedjes van de afgelopen twaalf maanden; en één van de meest gedraaide tracks bovendien, getuige de Top 25 die iTunes automatisch bijhoudt. Kortom, deze zesde stek is de verdiende rehabilitatie voor Metric's instant aaibare singalongsong. BIG TIPSKI voor hen die een rondborstige rocker (met een gulle dosis powerpop) op waarde weten te schatten; ook al is het met terugwerkende kracht...05. NEMUR (WALLS OF GUITARS) - DUSTY KID
Met de magistrale techno-starfighter Constant Rising scoorde Dusty Kid vorig jaar nog zilver in de 8008. Geen toevalstreffer, weten we nu; want met het even mooie als misleidende Nemur nestelt 'ie zich hier opnieuw in de voorhoede. Laten we met de misleiding beginnen. De tussen haakjes geplaatste subtitel (Walls of guitars) moet namelijk niet te letterlijk genomen worden. Of nou ja... Op zich wel, alleen gaat het in dit geval om een muurtje van akoestische gitaren, in plaats van de door vele veronderstelde electronische variant. En dat brengt ons meteen bij het mooie. Want Dusty doet HEULE MOOIE dingen met die gestapelde snaren. Sterker nog, deze ruisende en rinkelende dance-ballad riekt naar een alleskunner. Give it op for the kid!
04a. MYSTERY - LAKE HEARTBEAT + 04b. (WHAT KIND OF BREEZE DO YOU BLOW? REMIX)
'Almost better than the riemiks' kopten we boven de poosting van Lake Heartbeat's Mystery. En die riemiks (van What Kind Of Breeze Do You Blow?) debuteerde al op Lola. Toen voorspelden we overigens al dat Mystery voor de voorhoede van de BONN was voorbestemd. Zoveel charme, zoveel poptastische impact plús een perfecte balans tussen commercie en credibility. Een regenboog voor je oren. Sprankelend en fonkelend. Si..., hier worden we nou heul warm van. En omdat we eenvoudigweg niet konden kiezen, noteren we op numero vier zowel de oorspronkelijke versie als de rerub. Dát noemen we nou een win/win-situatie, ofniedan!?03. WEIRD FRIENDLESS KID - EG
Weird Friendless Kid is Eg's vierde entry in de Best Of Nul Negen. En dat betekent dat we het verloren-zoon-verhaal (én de getuigenis van onze eeuwigedurende devotie) nu wel kunnen overslaan. Direct door naar de plaat dus; een breekbare beauty zoals je ze tegenwoordig nog slechts zelden aantreft. Met dit moezikale miniatuurtje sleurt Eg de luisteraar mee in een aangrijpend gevalletje groepsdynamiek. Eentje die iedereen kent: namelijk, de spanning tussen de zonderling en 'de rest'. Het aantrekken en het afstoten ook. Onbegrip versus onmacht. Klínkt allemaal erg ingewikkeld, maar wie Weird Friendless Kid beluistert snapt precies wat we bedoelen. Hartverscheurend, in álle opzichten.02. INTRODUCING PALACE PLAYERS - MEW
Afgaand op de struikelende start zou je er nog geen cent voor geven. Hort, stoot, hink, stap, knars, knor... Alsof de leden van Mew zijn vergeten welk tempo ze ook alweer zouden inzetten. Vijfenvijftig seconden duurt die verwarring en dan... Dán gebeurt het. Dan spuwen je speakers spontaan boterbloemen uit; dan slaat je humeur een seizoen over, rechtstreeks richting de lente. Opééns weet je weer hoe geluk klinkt. WONDERSCHOON, wat Mew hier presteert. Introducing Palace Players menson..., een extraordinaire indie-rocker, doordrenkt met fantasie en finesse. Tegendraadse vocalen, uitwaaierende gitaren en immer wendende melodielijnen. Ik zal 'm blijven pluggen; net zolang tot dit de number-one-verzoekplaat van álle Reunisten is.01. I GOTTA FEELIN' - BLACK EYED PEAS
Er waren mooiere platen in Nul Negen. En ook inventiever, spannender, intelligenter of avontuurlijker. De reden dat we I Gotta Feelin' desondanks (en met vólle overtuiging) tot beste van het jaar hebben verkozen, is eigenlijk terug te voeren op dat ene zinnetje:'I gotta feeling, that tonight's gonna be a good night'Ja, in de kern is dat doorslaggevend. Want deze plaat heeft het vermogen om élke keer weer een verwachting te wekken; de verwachting dat tonight inderdáád een good night zal zijn. En dan het allerbelangrijkste: de Black Eyes Peas komen die afspraak na! Onvoorwaardelijk. I Gotta Feelin' is ÉÉN GROOT FEEST. Opwinding. Uplifting. Exciting. Smiling. Naja, voeg al uw -ing's daar maar aan toe; zolang ze maar UP zijn. En als bonus bij elke draaibeurt gratis Reunion-vibes. Ploes een bananonbrede grijns op uw toet. Zó simpel kan popmuziek zijn.
Natuurlijk, na- tuur- lijk. The black eyed peace. Helmaak terecht wat mij betreft!!!
BeantwoordenVerwijderenTop top 90!
Chapeau.
Ja toch!?
BeantwoordenVerwijderen